از باغ میبرند چراغانی ات کنند 
تا کاج جشن های زمستانی ات کنند 
پوشانده اند صبح تو را ابرهای تار 
تنها به این بهانه که بارانی ات کنند 
یوسف! به این رها شدن از چاه دل نبند 
این بار میبرند که زندانی ات کنند 
یک نقطه بیش فرق رحیم رجیم نیست 
از نقطه ای بترس که شیطانی ات کند 
آب طلب نکرده همیشه مراد نیست 
گاهی بهانه است که قربانی ات کنند 


استاد فاضل نظری.