گلچینی از دل نوشته های 5 دقیقه ای

دانش آموزان پایه نهم دبیرستان پروین اعتصامی -96-1395

********************************************************************

زندگی گردی است که از سوزن پرگار به وجود آمد،سوزنی که سرگشته گشت و گشت و گشت و به همان نقطه ای که بود رسید. پس بار مجموعه ات را بردار ،درش را ببند ،بارت ریخت اشکالی ندارد .

بارت سبک تر باشد بهتر می توانی از این کوه هزار فرقه بالا بروی.توانت هرچه بیشتر باشد زیر رادیکال ها سر خم نمی کنی.نگذاررادیکال به نیروی جذر خود ببالد ،عشقت را 2برابر ،ایمانت را 3 برابر کن.امیدت را 4برابر.

من به تو قول می دهم که با این 3 توان چه کارها که نمی توانی بکنی.

به بالای راه رسیدی حال روبرویت را نگاه کن،دست افق را بگیر ،دستت را دراز کن،برای رسیدن به افق گام های زیادی در راه است .مبادا پایت بلغزد و بر گردی روزگار مماس شوی.

برای رسیدن به افق باید با خیلی ها جمع شوی باید خیلی چیزها از تو کم شود تا پخته شوی و در خیلی چیزها باید ضرب شوی تا از کوره ی مذاب زیبا و با ظرافت بیرون بیایی.

چه کوتاه بود دایره درازی که هی بر سرش چانه زدیم.به آخر رسیدیم پس همه چیز را متمم کن.

سرگشته چو پرگار همه عمر دویدیم     آخر به همان نقطه که بودیم رسیدیم

غزال علوی

****************************************************

ریاضی مثل الکل هست.تا می خواد بره تو مغز یه هو می پره.

مهسا هادی

*****************************************************

ریاضی علمی است گنگ که تمام پاسخ های ناباورانه ی ذهن سفید و خاکستری تو را با شناختی عمیق از خالق و به دوری از جهل و کاستی ها به حقیقت می سپارد.

مریم نوریان

*****************************************************

ذهنی آشفته و پریشان ،جاده ای بی انتها،همسفری ناخاسته،با کوله باری سنگین،گاهی با خود می گویی اگر همسفرم را دوست داشتم آرزو می کردم این جاده هیچ گاه پیان نمی یافت!!.........

او با تو سخن می گوید و تو همچنان به انتهای جاده فکر می کنی،سعی می کند خود را به تو قالب کند و مدام پافشاری می کند.......

دلم برایش می سوزد،چه سخت پذیرفته می شود....

راستش دوست داشتم در این جاده همسفری داشتم که وقتی با او حرف می زنم خستگی جاده را فراموش کنم.

از تنهایی هایش می گوید و تو با خود می گویی بعضی ها سواد حرف زدن که ندارند هیچ،شعور ساکت شدن هم ندارند.....با خود می گوید بیا و خوبی کن و تو همچنان با خستگی بیش تری به راه ادامه می دهی...

پیراهن ها پاره کرده ای در این راه.بعضی وقت ها هم می گویی شاید او در زندگی ام نقشی ایفا کرد...

اما باز هم از ته دلت از او کینه داری و او با لحنی دلسوزانه می گوید خواه نا خواه باید من را بپذیری ،من ریاضی ام.

دست شکسته آویزان گردن است.....

عارفه

*****************************************************

ریاضی یعنی لحظه لحظه زندگی     بازی با اعداد در جهان واقعی

زندگی یعنی حرف با خدا       آکلاد کوچک و بی صدا

ریاضی یعنی عشق تنهایی     خواندن صفر بی صدایی

عشق یعنی خدا     خدا یعنی مجموعه ای از کل مجموعه ها  

معصومه جعفری

*****************************************************

 تو را می بینم و هردم زیادت می کنی دردم       تو را می بینم و میلم زیادت می شود هر دم

این تنها سخنی است که پیرامون درس ریاضی در ذهنم خطور می کند.درسی که هر بار به سراغ او می روم سعی می کنم با عاطفه و مهر او را درک کنم.

حدیث آذرخوش

*****************************************************

ریاضی عقربه های ساعت زندگی است.اگر نباشد همه چیز مبهم و نهان است.

ساناز سلیمانی

*************************************************

در دنیای کودکانه ام همیشه ریاضی را با شمارش یکی یکی انگشتانم می شناختم.کمی که بزرگ تر شدم انگشت های دستم را با هم شمارش کردم.با گذشت اندکی زمان از انگش های دستم کم کردم و چه قدر گاهی ریاضی برایم سخت می شد وقتی برای شمارش انگشت کم می آوردم!!!

مریم سالاروند

زندگی مانند ماشین حساب است.اعدادش انسان ها هستند.انسان هایی که در این جدول زندگی به جای اینکه کنار هم جمع شوند ،پشت سر مقایسه می شوند.مقیاس زندگی ثروت است و احتمال ثروتمندی کم !!!!

هر که ثروتش + باشد و مشکلات زندگی اش به جذر رسیده باشد بزرگ تریا مساوی دیگران است و کسی که مشکلاتش به توان رسیده است کوچک تر مساوی دیگران در این رابطه است.

زندگی قانون فیثاغورس است وددر این مجموعه سه عضو وجود دارد.معیار سنجش انسان ها مال و ثروت نیست،بلکه علم و محبت و انسانیت است.

بیایید در آزمون زندگی خوبی هایمان را جمع کنیم و کم و کاستی هایمان را کم کنیم.خوبی هایمان را با یکدیگر تقسیم کنیم و برای تهی های زندگی مجموعه ای نامتناهی و همیشگی باشیم.

شاهین فر

*****************************************************

دهه ریاضیات (10-1 آبان ماه) گرامی باد